อ่าน› Daftar 6› คาวาริซมีชาฮ์ ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา เห็นม้าที่หายากมากในขบวนของเขา และหัวใจของกษัตริย์ก็ผูกพันกับความงามและความว่องไวของม้านั้น และเอมาดุลมุลก์ทำให้ม้านั้นเย็นชาในหัวใจของกษัตริย์ และกษัตริย์เลือกเขาเหนือการมองเห็นของเขา ดังที่นักปราชญ์ ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาเขา ได้กล่าวไว้ในอิลอฮีนามาว่า “เมื่อลิ้นแห่งความอิจฉากลายเป็นนายหน้าขายทาส คุณจะพบยูซุฟจากผ้าคอตตอนหยาบ” จากการเป็นนายหน้าของพี่น้องที่อิจฉาของยูซุฟ ความงามนั้นถูกปกปิดไว้มากมายในหัวใจของผู้ซื้อ และเริ่มดูน่าเกลียด จนกระทั่ง “และพวกเขาไม่สนใจเขา”› โคลงคู่ 3375
M6:3375 — که حرم با هر چه دارم گو بگیر / تا بگیرد حاصلم را هر مغیر
M6:3375
شرحِ سروش — จากบทบรรยายมัษนวีที่บันทึกไว้ของเขา
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: بگو که خانوادهام و هر آنچه دارم را بگیر؛ تا هر غارتگری بیاید و حاصل زندگیام را ببرد. معنا: این بیت از زبان مردی است که برای نجات اسب خود، التماسکنان میگوید حاضر است تمام خانواده و داراییاش را فدای آن اسب کند و هر غارتگری میتواند هرچه دارد را ببرد، تنها اسبش در امان بماند.
شرح
این بیت، روایتگر حالتی از شیفتگی و تعلق خاطر است که در نگاه اول شاید عجیب و نامتعارف جلوه کند، اما در واقع اوج اخلاص و صدق در بیان یک خواست قلبی است. مردی که اسبش در خطر است، با تمام وجود و نه از سر تعارف، بلکه با صداقت تمام اعلام میکند که حاضر است تمامی حرم (خانواده) و داراییاش را از دست بدهد؛ بگذار غارتگران هر آنچه دارد ببرند، فقط آن اسب برایش بماند.
مولانا در این داستان، به خوبی به ما نشان میدهد که چگونه یک شیء، در اینجا یک اسب، میتواند تا سرحد جان برای کسی ارزش پیدا کند. این «تکلف نیست، نی تزویری است» که التماسکننده میگوید، کلید درک این بیت است. او ریا نمیکند؛ خواستهاش برخاسته از عمق وجود اوست، هرچند که ممکن است برای دیگران قابل فهم نباشد یا حتی ملامتبرانگیز.
این صحنه یادآور این نکته مهم است که تعلقات انسان همیشه تابع منطق متعارف و ارزشگذاریهای اجتماعی نیست. گاهی یک چیز، نه به خاطر ارزش مادیاش، بلکه به دلیل پیوندی عمیق و غیرقابل توضیح، برای فرد حیاتی میشود. اینجاست که مولانا با ظرافت خاص خود، به ژرفای نفس آدمی راه مییابد و تفاوت میان تعلقات سطحی و آنهایی که با «جان» گره خوردهاند را به تصویر میکشد. همانطور که در مواضع دیگر میفرماید: «از زن و زر و عقارم صبر هست / این تکلف نیست، نی تزویری است.» این سخن نشان از اولویتبندی بیپرده و صریح اوست، اولویتبندیای که از محاسبه و سوداگری به دور است و از سرِ صدقِ یک دلِ وابسته برمیخیزد. مولانا با این داستانهای جزئی، ما را به تأمل در باب «ارزش» و «اولویت» در زندگی فرامیخواند و نشان میدهد که چگونه در لحظات بحرانی، پرده از روی ترجیحات حقیقی انسان برداشته میشود.
نکات کلیدی
- شدت تعلق خاطر انسان به یک شیء خاص میتواند از هر معیار متعارفی فراتر رود.
- صداقت در بیان خواستههای درونی، حتی اگر غیرمتعارف باشد، از تزویق و ریا باارزشتر است.
- این بیت نشان میدهد که مولانا به تحلیل روانشناختی تعلقات انسانی، بدون قضاوت اخلاقی، علاقهمند است.
- ارزش حقیقی یک چیز برای فرد، ممکن است با ارزش مادی یا اجتماعی آن کاملاً متفاوت باشد.
Sources: d6-s75 · 01:18:58 d6-s75 · 01:20:29
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: Go, tell them to take my family and all that I possess; So that every plunderer may seize my harvest. Meaning: Spoken by a man desperately pleading for his horse's life, this verse expresses his his extreme willingness to sacrifice his entire family and all his worldly possessions, allowing any marauder to take his wealth, if only his cherished horse can be saved.
Explanation
This verse recounts a state of profound attachment and devotion that may at first seem strange and unconventional, yet it represents the pinnacle of sincerity and earnestness in expressing a heartfelt desire. The man, whose horse is in peril, declares with his entire being—not out of politeness, but with absolute honesty—that he is willing to lose his entire haram (family) and all his possessions. Let the plunderers take everything he owns, if only that one horse remains with him.
Mowlana, through this story, beautifully illustrates how an object, in this case a horse, can acquire existential value for someone, to the point of being dearer than life itself. The plea, "This is not pretense, nor deceit," uttered by the suppliant, is the key to understanding this verse. He is not dissembling; his request springs from the depths of his being, even if it may be incomprehensible or even blameworthy to others.
This scene serves as a crucial reminder that human attachments do not always follow conventional logic or social valuations. Sometimes, a single thing, not for its material worth but due to a deep and inexplicable bond, becomes vital for an individual. It is here that Mowlana, with his characteristic subtlety, delves into the depths of the human psyche, depicting the difference between superficial attachments and those that are interwoven with the very 'soul.' As he states elsewhere in the narrative: "From wife, gold, and estate, there is patience; / This is not pretense, nor deceit." This statement reveals his unvarnished and explicit prioritization, a prioritization far removed from calculation or bargaining, arising instead from the genuine sincerity of an attached heart. Through such granular stories, Mowlana invites us to ponder the nature of 'value' and 'priority' in life, showing how, in moments of crisis, the veil is lifted from a person's true preferences.
Key takeaways
- The intensity of human attachment to a particular object can transcend all conventional standards.
- Sincerity in expressing inner desires, even if unconventional, holds more value than pretense or hypocrisy.
- This verse demonstrates Mowlana's interest in the psychological analysis of human attachments, free from moral judgment.
- The true value of something for an individual can be entirely different from its material or social worth.
Sources: d6-s75 · 01:18:58 d6-s75 · 01:20:29
به زبانِ تو — ภาษาของคุณ · AI
บทสนทนา — ถามเกี่ยวกับบทกลอนนี้ — ตอบจากมัษนาวี พร้อมอ้างอิงทุกบทกลอน
บทสนทนาของคุณจะอยู่บนอุปกรณ์นี้ เว้นแต่คุณจะแบ่งปัน
สิ่งที่ผู้อ่านถาม0
ยังไม่มีคำถามที่แบ่งปัน — คำถามของคุณอาจเป็นคำถามแรก