M6:4536 — کیست مولا آنک آزادت کند / بند رقیت ز پایت بر کند

این بیت در میانهٔ داستانی قرار دارد که به حدیث غدیر خم («مَن کُنتُ مولاه فهذا علیٌ مولاه») می‌پردازد. مولانا به شکایت منافقانی پاسخ می‌دهد که می‌گفتند پیامبر با این سخن، ما را برده و چاکر پسرعموی خود کرده است. مولانا با این بیت، برداشت سطحی و سیاسی آن‌ها از کلمۀ «مولا» را رد می‌کند و معنای عرفانی و معنوی آن را آشکار می‌سازد.

از دیدگاه او، «مولا» در این حدیث به معنای «ارباب» و «مالک» نیست، بلکه به معنای «راهبر» و «آزادکننده» است. پیامبر و جانشین حقیقی او، علی (ع)، کسانی هستند که انسان را از بزرگ‌ترین زندان، یعنی زندان نفس و تعلقات دنیوی، آزاد می‌کنند. ولایت حقیقی، ولایت بر جان‌ها برای رهایی بخشیدن به آن‌هاست، نه سلطه بر تن‌ها برای به اسارت کشیدنشان.

بنابراین، این بیت یک اصل مهم در عرفان مولوی را بیان می‌کند: وظیفهٔ پیر و مرشد کامل، شکستن زنجیرهای درونی مرید است، نه افزودن بندی بر بندهای او. آزادی حقیقی که انبیا و اولیا هدیه می‌آورند، رهایی از خودپرستی و رسیدن به حریت معنوی است.