M6:4544 — ماه ما بی‌نطق خوش بر تافتست / هر زبان نطق از فر ما یافتست

این بیت در ادامهٔ توصیف طبیعت است که بدون زبان، شکرگزار و فصیح است. مولانا در اینجا پیامبر اسلام (ص) را به ماهی تشبیه می‌کند که برای تابیدن و نورافشانی نیازی به «نطق» یا سخن گفتن ندارد. همان‌طور که باغ و گلستان در سکوت، زیبایی و حقیقت خود را آشکار می‌کنند، «مولا» یا راهنمای معنوی نیز با وجود و حضور خود، حقیقت را متجلی می‌سازد. این نور وجودی، خود گویاترین بیان است.

در مصرع دوم، مولانا این ایده را فراتر می‌برد: نه تنها آن «ماه» بی‌نیاز از سخن است، بلکه هر سخن و بیانی در عالم، روشنایی و اعتبار خود را از «فرّ» و شکوه معنوی او وام می‌گیرد. همان‌گونه که در بیت بعد، نطق حضرت عیسی را پرتوی از وجود حضرت مریم و نطق آدم را بازتابی از «دم» الهی می‌داند. بنابراین، منبع اصلی هر بیانِ حقیقی، آن وجود نورانی است، نه صرفاً کلمات. این بیت برتری «حال» و وجود بر «قال» و گفتار را در سلوک معنوی تأکید می‌کند.