M6:785 — این رئیس زفت باشد که بمرد / این چنین مجمع نباشد کار خرد

این بیت زبان حال شاعری است که به تازگی به حلب رسیده و از مراسم عاشورا بی‌خبر است. او با دیدن انبوه جمعیت شیعیان که در حال عزاداری و ماتم هستند، از روی ظواهر قضاوت می‌کند و به اشتباه می‌افتد.

از نظر او، تنها مرگ یک «رئیس زفت» - یعنی یک شخصیت قدرتمند، ثروتمند و درشت‌هیکل - می‌تواند چنین غوغایی به پا کند. او تصور می‌کند که این سوگواری برای یک واقعه‌ی محلی و معاصر است و عظمت جمعیت را دلیلی بر اهمیت دنیوی متوفی می‌داند. در واقع، او کاملاً از عمق معنوی و تاریخی این ماتم که برای شهادت امام حسین (ع) و یارانش در کربلا برپاست، غافل است.

مولانا از این موقعیت استفاده می‌کند تا تفاوت میان نگاه سطحی و درک عمیق را نشان دهد. این شاعر، نماد انسانی است که پدیده‌های روحی و معنوی را با معیارهای مادی و دنیوی می‌سنجد و در نتیجه از درک حقیقت باز می‌ماند. او به دنبال فرصتی برای کسب درآمد از طریق سرودن مرثیه است و همین منفعت‌طلبی، او را از فهم اصل ماجرا کور کرده است.