M6:801 — ور نه‌ای آگه برو بر خود گری / زانک در انکار نقل و محشری

این بیت در ادامهٔ داستان شاعری است که شیعیان حلب را برای عزاداری امام حسین (ع) سرزنش می‌کند. مولوی دیدگاه او را تصحیح کرده و می‌گوید شهادت برای اولیای حق، عین رهایی و رسیدن به شادی ابدی است. بنابراین، کسی که این حقیقت را درک می‌کند، در این واقعه، شکوه و سلطنت معنوی را می‌بیند.

سپس در این بیت، روی سخن را برمی‌گرداند و می‌گوید: اما اگر تو از این حقیقت معنوی بی‌اطلاع هستی و آن را درک نمی‌کنی، پس آن کسی که باید برایش گریه کرد، خودِ تو هستی. چرا؟ زیرا این ناآگاهی تو نشان می‌دهد که در عمل، به سفر روح پس از مرگ (نقل) و حیات دوباره در روز محشر ایمان نداری. تو چنان در دنیای مادی و ظاهری غرق شده‌ای که حقیقتِ جاودانگی روح و عالم معنا را نمی‌بینی. بنابراین، گریهٔ تو باید برای این کوردلی و مرگ معنوی خودت باشد، نه برای شهیدانی که به اوج حیات رسیده‌اند.