M6:803 — ور همی‌بیند چرا نبود دلیر / پشتدار و جانسپار و چشم‌سیر

مولانا در این بخش از زبان یک شاعر سنی، شیعیان حلب را برای شیوه‌ی عزاداری‌شان نقد می‌کند. او استدلال می‌کند که اگر شهادت امام حسین و یارانش را رسیدن به وصال معشوق و حیات ابدی می‌دانید، پس این رویداد جای شادی دارد نه سوگواری. این بیت، نقطه‌ی اوج این استدلال است.

مولانا می‌گوید ایمان حقیقی و «دیدن» قلبی، الزاماً به تغییر در منش و رفتار بیرونی می‌انجامد. کسی که به چشم دل، بقای روح و پاداش الهی را می‌بیند، دیگر از مرگ و فداکاری در راه حق نمی‌ترسد و «دلیر» می‌شود. او «پشتدار» و حامی حقیقت خواهد بود و در این راه از نثار جانش («جان‌سپار») ابایی ندارد. مهم‌تر از همه، چنین فردی «چشم‌سیر» می‌شود؛ یعنی نگاهش از دلبستگی‌های حقیر دنیوی فراتر می‌رود و به غنای معنوی می‌رسد. در واقع، فقدان این صفات در یک فرد، بهترین گواه بر این است که ادعای او مبنی بر دیدن حقیقت، توخالی است و دل او هنوز به «خاک کهن» (دنیای مادی) چسبیده است.