ฆะซัลฉบับเต็ม ↗

1. 1 ای دل سرگشته شده در طلبِ یاوه‌روی·چند بگفتم که مده دل به کسی بی‌گرو‌ی
2. 2 بر سر شطرنجْ بُتی جامه‌کنی کیسه‌بُری·با چو منی ساده‌دلی خیره‌سری خیره‌شوی
3. 3 برد همه رخت مرا نیست مرا برگ کهی·آنک ز گنج زر او من نرسیدم به جوی
4. 4 تا بخورد تا ببرد جان مرا عشق کهن·آن کهنی کاو دهدم هر نفسی جان نوی
5. 5 آن کهنی نو‌صفتی همچو خدا بی‌جهتی·خوش‌گهر‌ی خوش‌نظر‌ی خوش‌خبر‌ی خوش‌شنو‌ی
6. 6 خرمن گل گشت جهان از رُخت ای سرو روان·دشمنِ تو جو‌دروی یارِ تو گندم‌دروی
7. 7 جذب کن ای باد‌صفت‌! آبِ وجود همه را·برکش خورشید‌صفت شبنمه‌ای را ز گوی
8. 8 ای تو چو خورشید ولی نی چو تفش داغ‌کنی·ای چو صبا با‌لُطُفی نی چو صبا خیره‌دوی
9. 9 گر صفتی در دل من کژ شود آن را تو بکَن·شاخ کژی را بکند صاحب بستان به خوی
10. 10 گرچه شود خانه دین رخنه ز موش حسدی·موش کی باشد‌؟ برمد از دم گربه به موی
11. 11 سبز شود آب و گلی چون دهدش وصل دلی·دلبر و دل جمع شدند لیک نباشند دوی
12. 12 پیشتر آ تا که نه من مانم این جا نه سخن·ظلمت هستی چه زند‌‌؟ پیش صبوحِ چو توی