ฆะซัลฉบับเต็ม ↗

1. 1 دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی·به ساقی گو که زود آخر هم از اول قدح دردی
2. 2 بیا ای ساقی لب گز تو خامان را بدان می‌پز·زهی بستان و باغ و رز کز آن انگور افشردی
3. 3 نشان بدهم که کس ندهد نشان این است ای خوش قد·که آن شب بردیم بیخود بدان مه روم بسپردی
4. 4 تو عقلا یاد می‌داری که شاه عقلم از یاری·چو داد آن باده ناری به اول دم فرومردی
5. 5 دو طشت آورد آن دلبر یکی ز آتش یکی پرزر·چو زر گیری بود آذر ور آتش برزنی بردی
6. 6 ببین ساقی سرکش را بکش آن آتش خوش را·چه دانی قدر آتش را که آن جا کودک خردی
7. 7 ز آتش شاد برخیزی ز شمس الدین تبریزی·ور اندر زر تو بگریزی مثال زر بیفسردی