ฆะซัลฉบับเต็ม ↗

1. 1 خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود·شفتالوی بدزدم او خود نخفته بود
2. 2 خندید و گفت روبه آخر به زیرکی·از دست شیر صید کجا سهل درربود
3. 3 مر ابر را که دوشد و آن جا که دررسد·الا مگر که ابر نماید به خویش جود
4. 4 معدوم را کجاست به ایجاد دست و پا·فضل خدای بخشد معدوم را وجود
5. 5 معدوم وار بنشین زیرا که در نماز·داد سلام نبود الا که در قعود
6. 6 بر آتش آب چیره بود از فروتنی·کآتش قیام دارد و آب است در سجود
7. 7 چون لب خموش باشد دل صدزبان شود·خاموش چند چند بخواهیش آزمود