بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان می‌داد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن می‌کوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر می‌دیدند منکر و آن برکت را نمی‌دیدند هم‌چون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید

เรื่องราวของชาวดาห์รวานและความอิจฉาริษยาของพวกเขาต่อคนยากจน เพราะบิดาของเราได้แบ่งผลผลิตส่วนใหญ่ของสวนให้คนยากจนด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เมื่อเป็นองุ่น ท่านให้สิบส่วน เมื่อเป็นลูกเกดและน้ำองุ่น ท่านก็ให้สิบส่วน เมื่อทำเป็นขนมหวานและพุดดิ้ง ท่านก็ให้สิบส่วน และเมื่อเกี่ยวหญ้า ท่านให้สิบส่วน เมื่อตีข้าวที่ลาน ท่านก็ให้สิบส่วนจากกองที่ผสมกัน และเมื่อข้าวเปลือกแยกจากแกลบ ท่านให้สิบส่วน และเมื่อบดเป็นแป้ง ท่านให้สิบส่วน และเมื่อนวดแป้ง ท่านให้สิบส่วน และเมื่อทำเป็นขนมปัง ท่านให้สิบส่วน ด้วยเหตุนี้ อัลลอฮฺจึงประทานความจำเริญให้แก่สวนและไร่นาเหล่านั้น จนเจ้าของสวนอื่นๆ ทุกคนต้องพึ่งพาเขา ทั้งผลไม้และเงินทอง และเขาไม่ต้องพึ่งพาใครเลยในหมู่พวกเขา บรรดาลูกๆ ของพวกเขาเห็นการใช้จ่ายสิบส่วน แต่ไม่เห็นความจำเริญนั้น เช่นเดียวกับหญิงผู้โชคร้ายที่เห็นลาแต่ไม่เห็นฟักทอง