Magbasa› Daftar 1› Ang Kapahamakan ng Paggalang sa mga Tao at ang Pagiging Sentro ng Pansin› Taludtod 1867
M1:1867 — آن اثر هم روزها باقی بوَد / مایهٔ کبر و خِداع جان شود
M1:1867
Kahulugan · به زبانِ تو — Iyong wika · AI
تأثیر ستایش دیگران، حتی اگر بدانی که از روی طمع است، تا مدتها در جان انسان باقی میماند و باعث ایجاد تکبر و خودفریبی میشود.
مولانا در این بخش از مثنوی، خطرات ستایش و تحسین دیگران را برای سالک روشن میسازد. او استدلال میکند که همانطور که اثر یک انتقاد یا دشنام تلخ، حتی اگر بدانی از روی کینه و حسادت است، تا روزها دلت را میسوزاند، اثر ستایش شیرین نیز به همان اندازه در جان باقی میماند.
این بیت به طور مشخص بیان میکند که تأثیر ستایش، زودگذر نیست. این اثر در درون انسان تهنشین میشود و به تدریج به «مایه» یا خمیرمایهٔ دو بیماری خطرناک روحی تبدیل میگردد: کبر (خود را برتر از دیگران دیدن) و خِداع جان (فریب دادن خود و باور کردن تصویری غیرواقعی از خویشتن). ستایش، نفس انسان را باد میکند و او را از دیدن عیبهای خود کور میسازد. در ابیات بعدی، مولانا توضیح میدهد که چون ستایش شیرین است، ما متوجه این اثر مخرب و پنهان آن نمیشویم، برخلاف انتقاد که به خاطر تلخیاش، تأثیر منفی آن را فوراً حس میکنیم.
- مایه
- سرچشمه، اصل، اساس، خمیرمایه
- خِداع
- فریب، نیرنگ، گول زدن
Talakayan — Magtanong tungkol sa beyt na ito — sasagutin mula sa Masnavi, bawat taludtod ay tutukuyin
Ang iyong usapan ay mananatili sa device na ito maliban kung ibabahagi mo.
Mga itinanong ng mambabasa0
Wala pang naibabahaging tanong — ang sa iyo ay maaaring maging una.