M1:2784 — پس بدو گفتند یا وجه العرب / از کجایی چونی از راه و تعب

این بیت لحظه‌ی استقبال گرم و محترمانه‌ی دربانان و نقیبان خلیفه از مرد بادیه‌نشین را به تصویر می‌کشد. آن‌ها با به‌کار بردن لقب «وجه العرب» (بزرگ و سرشناس عرب)، به او شخصیتی والا می‌بخشند و نشان می‌دهند که در درگاه خلیفه، مقام و منزلت ظاهری مهم نیست، بلکه نیت پاک و هدیه‌ی خالصانه ارزشمند است.

پرسش آن‌ها از «راه و تعب» (راه و خستگی) صرفاً یک تعارف معمولی نیست، بلکه نشان از درک و همدلی عمیق آن‌ها با زحمتی است که او برای رساندن هدیه‌اش متحمل شده است. این رفتار، مقدمه‌ای است برای نشان دادن کرم و بخشندگی درگاه خلیفه که پیش از آنکه نیازمندی نیاز خود را بر زبان آورد، به او عطا می‌کنند. در نگاه عرفانی مولوی، این دربانان نمادی از کارگزاران لطف الهی هستند که با سالک خسته و غبارآلود راه، با نهایت مهربانی و اکرام روبرو می‌شوند.