M3:121 — مرغ بی‌هنگام شد آن چشم او / از نتیجهٔ کبر او و خشم او

در این بیت، مولانا حال کسی را توصیف می‌کند که در آستانهٔ مرگ، چشمش به حقایق عالم غیب باز می‌شود. این «دیدن» اما دیگر ارزشی ندارد، چون زمانی اتفاق می‌افتد که فرصت عمل و توبه از دست رفته است.

مولانا این چشم را به «مرغ بی‌هنگام» تشبیه می‌کند. در فرهنگ ایرانی، خروسی که بی‌موقع (مثلاً نیمه‌شب) بانگ برآورد، شوم دانسته شده و سرش را می‌بریدند. کار خروس، بانگ زدن در سحرگاه و بیدار کردن مردم برای نماز و کار است. بانگ بی‌موقع او نه تنها مفید نیست، بلکه زیان‌بار است. چشم این شخص محتضر نیز اکنون حقیقت را می‌بیند، اما این آگاهی در لحظه‌ای فرا رسیده که دیگر فایده‌ای برای اصلاح زندگی و جبران گذشته ندارد. این دیدنِ دیرهنگام، نتیجهٔ مستقیم زندگی‌ای است که بر پایهٔ «کبر» (خودبزرگ‌بینی و نپذیرفتن حقیقت) و «خشم» (طغیان علیه واقعیت) بنا شده بود. این دو صفت حجابی بودند که مانع دیدن او در طول عمرش شدند و حالا که حجاب کنار می‌رود، کار از کار گذشته است.