M3:128 — در تمامی کارها چندین مکوش / جز به کاری که بود در دین مکوش

مولانا در این بیت، به دنبال ابیات پیشین که عمر را به کیسه‌ی زری تشبیه می‌کند که هر روز از آن سکه‌ای کم می‌شود، یک نتیجه‌گیری عملی ارائه می‌دهد. او هشدار می‌دهد که چون سرمایه‌ی عمر محدود و رو به زوال است، نباید آن را برای هر کار بیهوده و دنیوی‌ای تلف کرد. انسان عاقل، تلاش و کوشش خود را بر اموری متمرکز می‌کند که اصالت دارند و با هدف اصلی حیات، یعنی «دین» و سلوک معنوی، همسو هستند.

«دین» در اینجا صرفاً به معنای ظواهر شریعت نیست، بلکه به معنای راه حقیقی شناخت خود و خداوند است. مولانا می‌گوید تنها کوششی ارزشمند است که در این مسیر باشد، زیرا باقی کارها، هرچقدر هم که در ظاهر بزرگ و مهم به نظر برسند، با پایان عمر ناتمام و بی‌نتیجه رها می‌شوند. این بیت دعوتی است به اولویت‌بندی و صرف کردن گران‌بهاترین دارایی انسان، یعنی عمر، برای امری که جاودانه است.