M4:2625 — باز اسپیدی به کمپیری دهی / او ببرد ناخنش بهر بهی

این بیت داستان یک باز شکاری شاهی را آغاز می‌کند که به دست یک پیرزن نادان می‌افتد. باز، نماد انسان کامل یا روح بلند و ارزشمند است که قابلیت‌های ویژه‌ای برای «شکار» معانی بلند و حقایق معنوی دارد. چنگال‌های باز برای او ابزار اصلی زندگی و شکار است.

پیرزن که نماد محبت جاهلانه و دنیای مادی است، از روی دلسوزی و به گمان خود برای «بهبودی» حال باز، چنگال‌هایش را می‌برد. او فکر می‌کند که ناخن‌های دراز برای باز مضر است و با کوتاه کردن آنها به او خدمت می‌کند. در واقع، او با این کار ابزار اصلی بقا و هویت باز را از او می‌گیرد و پرنده‌ای شکاری را به یک موجود بی‌کاره و زمین‌گیر تبدیل می‌کند.

مولانا با این تصویر نشان می‌دهد که چگونه محبت و دلسوزی بدون آگاهی و معرفت می‌تواند به مراتب ویرانگرتر از دشمنی آشکار باشد. این پیرزن دشمن باز نیست، بلکه از روی «مهر» این کار را می‌کند، اما نتیجهٔ کارش نابودی کامل استعداد و ماهیت آن پرندهٔ نجیب است. این داستان هشداری است در مورد سپردن امور معنوی و تربیت انسان‌های والا به دست کسانی که درک درستی از نیازهای حقیقی روح ندارند.