M4:3295 — آنچنان که از عطسه و از خامیاز / این دهان گردد بناخواه تو باز

این بیت در ادامه و برای تشریح بیت قبلی آمده است. مولانا پیشتر به فضیلت سکوت، به‌ویژه در برابر کسانی که آمادگی شنیدن حقایق را ندارند، اشاره کرده بود. اما بلافاصله می‌گوید که با وجود دانستن این نکته، «مستی» و شور و حالی که بر او عارض می‌شود، دهانش را برخلاف میلش به سخن باز می‌کند.

برای روشن کردن این حالت بی‌اختیاری، او از دو مثال بسیار ملموس و روزمره استفاده می‌کند: عطسه و خمیازه. همان‌طور که این دو فعل و انفعال طبیعی بدن، کاملاً غیرارادی هستند و دهان انسان را بدون خواست او باز می‌کنند، الهام و فیضان معنوی نیز چنان بر او غلبه می‌کند که نمی‌تواند از گفتن باز ایستد. این سخن گفتن، نه از روی تصمیم و اراده، بلکه نتیجهٔ سرریز شدن حالی درونی است که کنترل آن از دست شاعر خارج است. این تصویر، شعر مولانا را نه یک صنعتگری حساب‌شده، بلکه جوششی طبیعی و بی‌اختیار از یک منبع الهی معرفی می‌کند.