Magbasa Daftar 6 Ang Kuwento ng Hari at ang Kanyang Pagbilin sa Kanyang Tatlong Anak na 'Sa paglalakbay na ito, sa aking mga lupain, ayusin ninyo ang ganito sa partikular na lugar, at magtalaga ng mga viceroy sa ganitong paraan sa partikular na lugar. Ngunit, sa ngalan ng Diyos, huwag kayong pupunta sa partikular na kuta at huwag kayong lumapit dito.' Taludtod 3590

M6:3590 — ای کشیده ز آسمان و از زمین / مایه‌ها تا گشته جسم تو سمین

ای کشیده ز آسمان و از زمینمایه‌ها تا گشته جسم تو سمین
✦ I-render ang beyt na ito sa Filipino

M6:3590

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — mula sa kanyang mga naka-record na panayam sa Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: ای کسی که از آسمان و از زمین مایه‌ها کشیدی (و تغذیه کردی) / تا جسم تو فربه و پرگوشت شد. معنا: این بیت به انسان یادآوری می‌کند که بدن او از عناصر مختلف آسمانی و زمینی تشکیل شده و همین امر سبب رشد و فربهی آن گشته است.

شرح

مولانا در این بیت به وضوح به ریشه و منشأ جسم انسان اشاره می‌کند؛ می‌گوید ای کسی که جسمت از مایه‌ها و عناصر آسمانی و زمینی فربه گشته است. کلمهٔ «سمین» در اینجا به معنای فربه و چاق است، نه به معنای گران‌بها که با «ث» سه نقطه نوشته می‌شود. این یک توصیف ساده نیست؛ بلکه بیانی عمیق از ماهیت وجود ماست.

من این را بارها گفته‌ام که ما موجوداتی هستیم که از سراسر هستی جمع شده‌ایم. جسم ما، هرچند کوچک به نظر می‌رسد، اما به واقع تجلی‌گاه و عصارهٔ تمام عالم است. از عناصر موجود در خاک و آب گرفته تا نور خورشید و ذراتی که شاید میلیون‌ها سال پیش از ستارگان دوردست به زمین رسیده‌اند، همه و همه در ساختار وجودی ما مشارکت کرده‌اند. این تنها یک حقیقت علمی نیست، بلکه یک بصیرت عرفانی است: «تمام دنیا به یک معنا در ما جمع است.» همکاری کل هستی برای پدیدار شدن یک موجود واحد، در ما رخ داده است.

مولانا بلافاصله پس از این بیت، به عباراتی تندتر می‌پردازد و می‌گوید: «تن ز اجزای جهان دزدیده‌ای / پاره پاره زین و آن ببریده‌ای.» این تعبیر «دزدیده» بسیار تحریک‌کننده است، اما خود او سپس آن را تعدیل می‌کند و می‌فرماید: «عاریه‌ست این.» حقیقت آن است که این وجود و این جسم، از آنِ ما نیست؛ یک امانت و عاریه است. درست مانند کالای دزدیده که ناپایدار است و دزد را به پای دار می‌کشاند، این جسم نیز که به‌ظاهر از عالم «دزدیده» شده، ناپایدار است و ما را به پای حساب‌رسی خواهد کشاند.

پس، غفلت از این حقیقت، انسان را به اشتباه می‌اندازد که گویی این‌ها را «رایگان» برده و کسی او را مؤاخذه نخواهد کرد. نخیر، ذره‌ذره، اتم به اتم این وجود، از ما حساب کشیده می‌شود. این جسمی که به آن دل بسته‌ایم، چیزی نیست جز امانتی که باید روزی پس داده شود. از این رو، تاکید من این است که باید تکیه‌گاهی پیدا کنیم که پس‌دادنی نباشد، محکم باشد و همیشه در اختیار ما باقی بماند. دل بستن به چیزی که رفتنی است، خطای فاحشی است که سرمنشأ بسیاری از آلام و رنج‌های بشری می‌شود.

نکات کلیدی

  • جسم انسان عصاره و تجلی‌گاه کل عالم هستی است، حاصل گردآوری عناصر از آسمان و زمین.
  • وجود جسمانی ما یک «عاریه» و «امانت» الهی است، نه ملک مطلق ما.
  • تکیه بر این بدن یا آنچه از جهان به دست آورده‌ایم، خطایی بزرگ است زیرا ناپایدار و بازپس‌گرفتنی است.
  • غفلت از ماهیت امانی وجودمان، به این توهم می‌انجامد که ما هر آنچه داریم را «رایگان» به دست آورده‌ایم.
  • برای رهایی از رنج‌ها، باید تکیه‌گاهی پایدار و ازلی یافت که مشمول بازپس‌گیری نباشد.

Sources: d6-s79 · 27:25:05 d6-s79 · 29:13:46

به زبانِ تو — Iyong wika · AI

Talakayan — Magtanong tungkol sa beyt na ito — sasagutin mula sa Masnavi, bawat taludtod ay tutukuyin

Ang iyong usapan ay mananatili sa device na ito maliban kung ibabahagi mo.

Mga itinanong ng mambabasa

Wala pang naibabahaging tanong — ang sa iyo ay maaaring maging una.