Magbasa Daftar 6 Pagkatapos ng kanilang pagtatago sa mga bayan ng Tsina, sa kabisera, at pagkatapos ng mahabang pagtitiis, ang kawalan ng pagtitiis ng nakatatandang kapatid, 'Umalis na ako, paalam! Ipapakita ko ang aking sarili sa hari, ngunit ang isang hakbang ay magdadala sa akin sa aking layunin, o ihahagis ko ang aking ulo bilang isang handog.' 'O dinala ko ang aking mga paa sa layunin at hangarin, o ilalagay ko ang aking ulo tulad ng puso mula sa kamay doon.' At ang payo ng kanyang mga kapatid ay walang silbi para sa kanya: 'O sinumang sumusumpa sa mga umiibig, hayaan mo ang taong inililigaw ng Diyos, paano mo siya patnubayan?' atbp. Taludtod 4133

M6:4133 — یک خلافی نی میان این عیون / آنچنان که هست در علم ظنون

یک خلافی نی میان این عیونآنچنان که هست در علم ظنون
✦ I-render ang beyt na ito sa Filipino

M6:4133

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — mula sa kanyang mga naka-record na panayam sa Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: میان این دیدگان (یا این چشمه‌های حقیقت)، هیچ اختلافی نیست؛ بر خلاف آنچه در علمِ بر پایه گمان‌ها و پندارها وجود دارد. معنا: این بیت می‌گوید که در شهود و ادراک حقیقی، هیچ تناقضی وجود ندارد، اما در دانش‌های ظنی و عقلی، اختلاف و گمانه‌زنی همواره حاضر است.

شرح

این بیتِ شورانگیز، پرده از حقیقتی بنیادین برمی‌دارد که همانا تفاوت میان شهود عارفانه و استدلال عقلانیِ صرف است. مولانا در اینجا می‌گوید که میان این «عیون»، یعنی این دیدگانِ بصیرت‌یافته، این چشمه‌هایِ زلالِ معرفتِ بی‌واسطه، هیچ «خلافی» نیست، هیچ تناقضی وجود ندارد. اما این بی‌خلافی، در «علم ظنون» نیست، در آن دانشی که بر پایه ظن، گمان، و پندار استوار است. و این چه فرقی است؟

ببینید، علمِ ظنون، همان دانشِ عقلِ بازرگان‌مآب است، همان عقلِ سوداگری که از آن در سخنرانی‌ها سخن گفته‌ام؛ عقلی که در کارِ تشخیصِ امورِ مربوط به سعادتِ نهایی و اخروی، «لنگ» است. این عقل، از متافیزیک و ما بعدالطبیعه می‌ترسد، از کانت تا فلاسفه تحلیلی معاصر، اغلب در برابر یقین سر تسلیم فرود آورده‌اند و خود را به قلمرو گمان و ظن و احتمال محدود کرده‌اند. طبیعی است که در چنین علمی، اختلاف و گمانه‌زنی پایان‌ناپذیر باشد. هر کسی از ظن خود، راهی می‌زند، نظری می‌دهد و هر نظری هم می‌تواند متناقض با دیگری باشد. این را حافظ می‌بیند و از آن می‌نالد، که باید «عالمی از نو بباید ساخت و از نو آدمی»؛ اما مولانا، جهان را بی‌نقص می‌بیند و می‌گوید: «من که صلحم دائماً با این پدر / این جهان چون جنت استم در نظر». اختلاف و تناقض، از کژی بیننده است، نه از کژی جهان.

پس راه چیست؟ مولانا در اینجا، به آن راهی اشاره می‌کند که از ظنون می‌گذرد و به «یقین» و «وصول» می‌رسد. این راه، راهِ «تسلیم» است. تسلیم به یک «پیر رشاد»، نه یک «پیر گردون». پیری که نه از سال و ماه، که از سلوک و ارشاد پخته شده باشد. همان‌طور که گفتم، «شرط تسلیم است، نه کار دراز». بدون یک راهنما، در «ظلمات» گم می‌شویم، همان‌طور که «با عصا کوران اگر ره دیده‌اند / در پناه خلق روشن‌دیده‌اند». عیون، دیدگانِ این روشن‌بینان است، دیدگانی که چون حقیقت را بی‌واسطه و بی‌حجاب می‌بینند، همه به یک چیز می‌رسند، و در نتیجه، میان دیدشان هیچ خلافی نیست. این وحدتِ شهود، نقطه مقابل تکثر و تناقض در علمِ ظنون است. این وعده مثنوی است: هدایت به سوی یقین و تجربه‌ای که هرگونه ظن و گمان را از میان برمی‌دارد.

نکات کلیدی

  • شهود عرفانی، بر خلاف علوم عقلی، فاقد تناقض و اختلاف است.
  • «عیون» اشاره به بصیرت واحد و همگرای عارفان است که از چشمهٔ حقیقت می‌نوشند.
  • «علم ظنون» نماد دانش‌هایی است که بر گمان و استدلال صرف متکی‌اند و لذا به اختلاف می‌انجامند.
  • راه رسیدن به یقین و رهایی از «ظنون»، تسلیم به راهنمای حقیقی (پیر رشاد) است.
  • مولانا جهان را بی‌نقص می‌بیند و تناقض را ناشی از نقص در بیننده می‌داند، نه در هستی.
  • عقل صرف، برای دستیابی به حقایق نهایی «لنگ» است و تنها در پناه بصیرت روشن‌بینان راه می‌یابد.

Sources: d6-s92 · 17:33:14 d6-s92 · 19:30:38 d6-s92 · 28:38:48

به زبانِ تو — Iyong wika · AI

Talakayan — Magtanong tungkol sa beyt na ito — sasagutin mula sa Masnavi, bawat taludtod ay tutukuyin

Ang iyong usapan ay mananatili sa device na ito maliban kung ibabahagi mo.

Mga itinanong ng mambabasa

Wala pang naibabahaging tanong — ang sa iyo ay maaaring maging una.