Ang buong ghazal ↗

1. 1 امیر حسن خندان کن حَشَم را·وجودی بخش مر مشتی عدم را
2. 2 سیاهی می‌نماید لشکر غم·ظفر ده شادی صاحب علم را
3. 3 به حسن خود تو شادی را بکن شاد·غم و اندوه ده اندوه و غم را
4. 4 کرم را شادمان کن از جمالت·که حسن تو دهد صد جان کرم را
5. 5 تو کارم زان بر سیمین چو زر کن·تو لعلین کن رخ همچون زرم را
6. 6 دلا چون طالب بیشی عشقی·تو کم اندیش در دل بیش و کم را
7. 7 بنه آن سر به پیش شمس تبریز·که ایمان‌ست سجده آن صنم را