Ang buong ghazal ↗

1. 1 ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌ام·ناز رها کن ای صنم راست بگو که داده‌ام
2. 2 گرچه برفتی از برم آن بنرفت از سرم·بر سر ره بیا ببین بر سر ره فتاده‌ام
3. 3 چشم بدی که بد مرا حسن تو در حجاب شد·دوختم آن دو چشم را چشم دگر گشاده‌ام
4. 4 چون بگشاید این دلم جز به امید عهد دوست·نامه عهد دوست را بر سر دل نهاده‌ام
5. 5 زاده اولم بشد زاده عشقم این نفس·من ز خودم زیادتم زانک دو بار زاده‌ام
6. 6 چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد·همچو روان عاشقان صاف و لطیف و ساده‌ام
7. 7 من به شهی رسیده‌ام زلف خوشش کشیده‌ام·خانه شه گرفته‌ام گرچه چنین پیاده‌ام
8. 8 از تبریز شمس دین بازبیا مرا ببین·مات شدم ز عشق تو لیک از او زیاده‌ام