Ang buong ghazal ↗

1. 1 بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان·خوردم دغل گرم تو چون عشوه پرستان
2. 2 دی عهد نکردی بروم بازبیایم·سوگند نخوردی که بجویم دل مستان
3. 3 گفتی که به بستان بر من چاشت بیایید·رفتی تو سحرگاه و ببستی در بستان
4. 4 ای عشوه تو گرمتر از باد تموزی·وی چهره تو خوبتر از روی گلستان
5. 5 دانی که دغل از چو تو یاری به چه ماند·در عین تموزی بجهد برق زمستان
6. 6 گر زانک تو را عشوه دهد کس گله کم کن·صد شعبده کردی تو یکی شعبده بستان
7. 7 بر وعده مکن صبر که گر صبر نبودی·هرگز نرسیدی مدد از نیست بهستان
8. 8 ور نه بکنم غمز و بگویم که سبب چیست·زان سان که تو اقرار کنی که سبب است آن