Ang buong ghazal ↗

1. 1 دل معشوق سوزیده است بر من·وزان سوزش جهان را سوخت خرمن
2. 2 بزد آتش به جان بنده شمعی·کز او شد موم جان سنگ و آهن
3. 3 پدید آمد از آن آتش به ناگه·میان شب هزاران صبح روشن
4. 4 به کوی عشق آوازه درافتاد·که شد در خانه دل شکل روزن
5. 5 چه روزن کآفتاب نو برآمد·که سایه نیست آن جا قدر سوزن
6. 6 از آن نوری که از لطفش برسته‌ست·ز آتش گلبن و نسرین و سوسن
7. 7 از آن سو بازگرد ای یار بدخو·بدین سو آ که این سوی است مؤمن
8. 8 به سوی بی‌سوی جمله بهار است·به هر سو غیر این سرمای بهمن
9. 9 چو شمس الدین جان آمد ز تبریز·تو جان کندن همی‌خواهی همی‌کن