Ang buong ghazal ↗

1. 1 می‌آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آن·برکنده‌ای به خشم دل از یار مهربان
2. 2 از آفتاب روی تو چون شکل خشم تافت·پشتم خم است و سینه کبودم چو آسمان
3. 3 زان تیرهای غمزه خشمین که می‌زنی·صد قامت چو تیر خمیده‌ست چون کمان
4. 4 از پرسشم ز خشم لب لعل بسته‌ای·جان ماندم ز غصه این یا دل و زبان
5. 5 لطف تو نردبان بده بر بام دولتی·ای لطف واگرفته و بشکسته نردبان
6. 6 این لابه ام به ذات خدا نیست بهر جان·ای هر دمی خیال تو صد جان جان جان
7. 7 یاد آر دلبرا که ز من خواستی شبی·نقشی ز جان خون شده من دادمت نشان
8. 8 جانا به حق آن شب کان زلف جعد را·در گردنم درافکن و سرمست می‌کشان
9. 9 تا جان باسعادت غلطان همی‌رود·چوگان دو زلف و گوی دل و دشت لامکان
10. 10 کرسی عدل نه تو به تبریز شمس دین·تا عرش نور گیرد و حیران شود جهان