Ang buong ghazal ↗

1. 1 گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتان·آمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهان
2. 2 گفت که سلطان مَنم، جانِ گلستان مَنم·حَضرتِ چون مَن شَهی، وآنگه یادِ فُلان؟
3. 3 دفِّ مَنی هین مَخور سیلیِ هَر ناکَسی·نایِ مَنی هین مَکُن از دَمِ هَر کَس فَغان
4. 4 پیشِ چو مَن کِیقُباد، چَشمِ بَدم دور باد!·حیف نَباشَد که تو یاد کُنی از کِهان؟
5. 5 جُغد بُوَد کو به باغ یادِ خَرابه کند·زاغ بُوَد کو بَهار، یاد کند از خَزان
6. 6 چَنگ به مَن دَر زدی، چَنگِ مَنی دَر کنار·تار که دَر زَخمه‌ام سُست شَوَد، بُگسَلان
7. 7 پُشتِ جهان دیده‌ای رویِ جَهان را ببین·پُشت به خود کن که تا روی نَماید جَهان
8. 8 ای قمرِ زیر میغ! خویش نَدیدی، دریغ!·چند چو سایه دَوی، در پیِ این دیگران؟
9. 9 بَس که مَرا دامِ شعر، از دَغَلی بَند کرد·تا که زِ دَستم شکار، جَست سویِ گلسِتان
10. 10 در پیِ دُزدی بُدَم، دُزد دِگَر بانگ کرد·هِشتم بازآمَدم، گفتم و هین چیست آن؟
11. 11 گفت که اینک نشان، دُزدِ تو این سوی رَفت·دُزدِ مَرا باد داد آن دَغَلِ کَژنِشان