Ang buong ghazal ↗

1. 1 ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده·دل رفته ما پی دل چون بی‌دلان دویده
2. 2 دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری·تا شحنه فراقت دستان دل بریده
3. 3 از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده·نی را ز ناله من در جان شکر دمیده
4. 4 در سایه‌های عشقت ای خوش همای عرشی·هر لحظه باز جان‌ها تا عرش برپریده
5. 5 ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین·از آب عشق رسته وین آهوان چریده
6. 6 دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه تو·هر دیده خویشتن را در آینه بدیده
7. 7 سرنای دولت تو ای شمس حق تبریز·گوش رباب جانی برتافته شنیده