Ang buong ghazal ↗

1. 1 الا ای نقش روحانی چرا از ما گریزانی·تو خود از خانه آخر ز حال بنده می دانی
2. 2 به حق اشک گرم من به حق روی زرد من·به پیوندی که با تستم ورای طور انسانی
3. 3 اگر عالم بود خندان مرا بی‌تو بود زندان·بس است آخر بکن رحمی بر این محروم زندانی
4. 4 اگر با جمله خویشانم چو تو دوری پریشانم·مبادا ای خدا کس را بدین غایت پریشانی
5. 5 بر آن پای گریزانت چه بربندم که نگریزی·به جان بی‌وفا مانی چو یار ما گریزانی
6. 6 ور از نه چرخ برتازی بسوزی هفت دریا را·بدرم چرخ و دریا را به عشق و صبر و پیشانی
7. 7 وگر چو آفتابی هم روی بر طارم چارم·چو سایه در رکاب تو همی‌آیم به پنهانی