Ang buong ghazal ↗

1. 1 ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی·در روزن جان تابی چون ماه ز بالایی
2. 2 زان ماه پرافزایش آن فارغ از آرایش·این فرش زمینی را چون عرش بیارایی
3. 3 بس عاقل پابسته کز خویش شود رسته·بس جان که ز سر گیرد قانون شکرخایی
4. 4 زین منزل شش گوشه بی‌مرکب و بی‌توشه·بس قافله ره یابد در عالم بی‌جایی
5. 5 روشن کن جان من تا گوید جان با تن·کامروز مرا بنگر ای خواجه فردایی
6. 6 تو آبی و من جویم جز وصل تو کی جویم·رونق نبود جو را چون آب بنگشایی
7. 7 ای شاد تو از پیشی یعنی ز همه بیشی·والله که چو با خویشی از خویش نیاسایی
8. 8 در جستن دل بودم بر راه خودش دیدم·افتاده در این سودا چون مردم صفرایی
9. 9 شمس الحق تبریزی پالود مرا هجرت·جز عشق نبینی گر صد بار بپالایی