Ang buong ghazal ↗

1. 1 با دل گفتم چرا چنینی·تا چند به عشق همنشینی
2. 2 دل گفت چرا تو هم نیایی·تا لذت عشق را ببینی
3. 3 گر آب حیات را بدانی·جز آتش عشق کی گزینی
4. 4 ای گشته چو باد از لطافت·پرباد شده چو ساتگینی
5. 5 چون آب تو جان نقش‌هایی·چون آینه حسن را امینی
6. 6 هر جان خسیس کان ندارد·می‌پندارد که تو همینی
7. 7 ای آنک تو جان آسمانی·هر چند به صورت از زمینی
8. 8 ای خرد شکسته همچو سرمه·تو سرمه دیده یقینی
9. 9 ای لعل تو از کدام کانی·در حلقه درآ که خوش نگینی
10. 10 ای از تو خجل هزار رحمت·آن دم که چو تیغ پر ز کینی
11. 11 شمس تبریز صورتت خوش·و اندر معنی چه خوش معینی