Ang buong ghazal ↗

1. 1 مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی·شمع جان تابان مبا جز در سرای بیخودی
2. 2 آفتاب لطف حق بر عاشقان تابنده باد·تا بیفتد بر همه سایه همای بیخودی
3. 3 گر هزاران دولت و نعمت ببیند عاشقی·ناید اندر چشم او الا بلای بیخودی
4. 4 بنگر اندر من که خود را در بلا افکنده‌ام·از حلاوت‌ها که دیدم در فنای بیخودی
5. 5 جان و صد جان خود چه باشد گر کسی قربان کند·در هوای بیخودی و از برای بیخودی
6. 6 عاشقا کمتر نشین با مردم غمناک تو·تا غباری درنیفتد در صفای بیخودی
7. 7 باجفا شو با کسی کو عاشق هشیاری است·تا بیابی ذوق‌ها اندر وفای بیخودی
8. 8 بیخودی را چون بدانی سروری کاسد شود·ای سری و سروری‌ها خاک پای بیخودی
9. 9 خوش بود ظاهر شدن بر دشمنان بر تخت ملک·لیک آن‌ها هیچ نبود جان به جای بیخودی
10. 10 گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو·خانه خالی کن ز خود ای کدخدای بیخودی