Ang buong ghazal ↗

1. 1 ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی·تو نه‌ای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی
2. 2 دو هزار خنب باده نرسد به جرعه تو·ز کجا شراب خاکی ز کجا شراب جانی
3. 3 می و نقل این جهانی چو جهان وفا ندارد·می و ساغر خدایی چو خداست جاودانی
4. 4 دل و جان و صد دل و جان به فدای آن ملاحت·جز صورتی که داری تو به خاکیان چه مانی
5. 5 بزن آتشی که داری به جهان بی‌قراری·بشکاف ز آتش خود دل قبه دخانی
6. 6 پر و بال بخش جان را که بسی شکسته پر شد·پر و بال جان شکستی پی حکمتی که دانی
7. 7 سخنم به هوشیاری نمکی ندارد ای جان·قدحی دو موهبت کن چو ز من سخن ستانی
8. 8 که هر آنچ مست گوید همه باده گفته باشد·نکند به کشتی جان جز باده بادبانی
9. 9 مددی که نیم مستم بده آن قدح به دستم·که به دولت تو رستم ز ملولی و گرانی
10. 10 هله ای بلای توبه بدران قبای توبه·بر تو چه جای توبه که قضای ناگهانی
11. 11 تو خراب هر دکانی تو بلای خان و مانی·زه کوه قاف گیری چو شتر همی‌کشانی
12. 12 عجب آن دگر بگویم که به گفت می‌نیاید·تو بگو که از تو خوشتر که شه شکربیانی