Ang buong ghazal ↗

1. 1 دلا همای وصالی بپر چرا نپری·تو را کسی نشناسد نه آدمی نه پری
2. 2 تو دلبری نه دلی لیک بهر حیله و مکر·به شکل دل شده‌ای تا هزار دل ببری
3. 3 دمی به خاک درآمیزی از وفا و دمی·ز عرش و فرش و حدود دو کون برگذری
4. 4 روان چرات نیابد چو پر و بال ویی·نظر چرات نبیند چو مایه نظری
5. 5 چه زهره دارد توبه که با تو توبه کند·خبر کی باشد تا با تو ماندش خبری
6. 6 چه باشد آن مس مسکین چو کیمیا آید·که او فنا نشود از مسی به وصف زری
7. 7 کیست دانه مسکین چو نوبهار آید·که دانگیش نگردد فنا پی شجری
8. 8 کیست هیزم مسکین که چون فتد در نار·بدل نگردد هیزم به شعله شرری
9. 9 ستاره‌هاست همه عقل‌ها و دانش‌ها·تو آفتاب جهانی که پرده شان بدری
10. 10 جهان چو برف و یخی آمد و تو فصل تموز·اثر نماند از او چون تو شاه بر اثری
11. 11 کیم بگو من مسکین که با تو من مانم·فنا شوم من و صد من چو سوی من نگری
12. 12 کمال وصف خداوند شمس تبریزی·گذشته‌ست ز اوهام جبری و قدری