Ang buong ghazal ↗

1. 1 چو عشقش برآرد سر از بی‌قراری·تو را کی گذارد که سر را بخاری
2. 2 کجا کار ماند تو را در دو عالم·چو از عشق خوردی یکی جام کاری
3. 3 من از زخم عشقش چو چنگی شدستم·تهی نیست در من به جز بانگ و زاری
4. 4 ز چنگی تو ای چنگ تا چند نالی·نه کت می‌نوازد نه اندر کناری
5. 5 تو خواهی که پوشی بدین ناله خود را·تو حیلت رها کن تو داری تو داری
6. 6 گر آن گل نچیدی چه بویست این بو·گر آن می نخوردی چرا در خماری
7. 7 گلستان جان‌ها به روی تو خندد·که مر باغ جان را دو صد نوبهاری
8. 8 خیالت چو جامست و عشق تو چون می·زهی می‌زهی می‌زهی خوشگواری
9. 9 تو ای شمس تبریز در شرح نایی·بجز آن که یا رب چه یاری چه یاری