Ang buong ghazal ↗

1. 1 آب حیوان باید مر روح فزایی را·ماهی همه جان باید دریای خدایی را
2. 2 ویرانه‌ی آب و گل چون مسکن بوم آمد·این عرصه کجا شاید پروازِ همایی را ؟
3. 3 صد چشم شود حیران در تابش این دولت·تو گوش مکش این سو هر کورِ عصایی را
4. 4 گر نقدِ درستی تو، چون مست و قراضه‌ستی ؟·آخر تو چه پنداری این گنج عطایی را ؟
5. 5 دلتنگ همی‌دانند کان جای که انصافست·صد دل به فدا باید آن جان بقایی را
6. 6 دل نیست کم از آهن آهن نه که می‌داند·آن سنگ که پیدا شد پولادربایی را
7. 7 عقل از پی عشق آمد در عالم خاک ار نی·عقلی بنمی باید بی‌عهد و وفایی را
8. 8 خورشید حقایق‌ها شمس الحق تبریز است·دل روی زمین بوسد آن جان سمایی را