بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Isang alagad ang nagtanong sa isang alim na Gnostiko: Kung ang isang tao ay umiyak nang malakas at humagulgol at umiyak sa panalangin, mawawalan ba ng saysay ang kanyang panalangin? Sumagot siya: Ang pangalan ng luha ay depende sa nakita ng umiiyak. Kung nakita niya ang pag-ibig ng Diyos at umiyak, o pagsisisi sa isang kasalanan, hindi masisira ang kanyang panalangin, bagkus ay magiging perpekto, sapagkat walang panalangin maliban sa pagkakaroon ng puso. At kung nakita niya ang sakit ng katawan o ang paghihiwalay sa anak, masisira ang kanyang panalangin, sapagkat ang esensya ng panalangin ay ang pagtalikod sa katawan at pagtalikod sa anak, tulad ni Abraham na nagsakripisyo ng anak para sa pagiging perpekto ng panalangin, at ipinagkaloob ang kanyang katawan sa apoy ni Nimrod. At dumating ang utos sa Propeta (kapayapaan nawa'y sumasakanya) tungkol sa mga katangiang ito: “Kaya sundin mo ang relihiyon ni Abraham. Tunay na nagkaroon kayo ng magandang halimbawa kay Abraham.”