M1:1347 — دست می‌زد چون رهید از دستِ مرگ / سبز و رقصان در هوا چون شاخ و برگ

这句诗捕捉了故事中的一个喜悦顶点。兔子刚刚用计谋将压迫它们的狮子引入深井，使其毙命。这不仅是为自己，也是为所有猎物赢得了自由。因此，当兔子确认自己“从死亡之手中获释”（رهید از دستِ مرگ）时，它的喜悦是全然的、发自内心的。

鲁米在此处运用了一个生动的比喻，将兔子的喜悦比作“空中舞动的枝叶”。这个意象并非随意为之。紧接着的诗句就解释了：枝叶从禁锢它们的“泥土监狱”中挣脱，向上生长，与风共舞，这象征着从束缚走向自由，从死寂走向新生。兔子的“青翠”（سبز）与“舞动”（رقصان），正是灵魂摆脱尘世肉体（水与泥）的压迫后，在真主之爱的天空中自由翱翔的写照。因此，兔子的舞蹈不仅是故事层面的欢庆，更是一个深刻的苏菲派象征：它预示着灵魂从物质世界的牢笼中解脱出来时，所体验到的那种纯粹、鲜活的灵性喜悦。

این بیت در اوج داستان «شیر و نخچیران» قرار دارد. خرگوش که با هوش خود توانسته شیر ظالم را در چاه سرنگون کند، اکنون از مرگ رسته و به سوی دیگر حیوانات می‌شتابد تا مژدهٔ آزادی را به آنها بدهد. مولانا شادی او را یک شادی معمولی نمی‌بیند، بلکه آن را به پدیده‌ای عمیق‌تر در طبیعت پیوند می‌زند.

تشبیه خرگوش به «شاخ و برگ» بسیار مهم است. همان‌طور که شاخه و برگ از زندان خاک و محدودیت زمستان آزاد می‌شوند و در هوای بهاری به رقص درمی‌آیند، خرگوش نیز از «حبس» و ترس دائمی از شیر رها شده است. این شادی، یک رهایی وجودی است؛ گذار از مرگ به زندگی، از اسارت به آزادی. این رقص، بیانگر حیاتی است که دوباره به دست آمده و اکنون بی‌پروا و سبکبار، خود را در هوا رها می‌کند.

در ابیات بعدی، مولانا این تصویر را به یک اصل عرفانی تعمیم می‌دهد: جان انسان نیز در «آب و گِل» تن اسیر است و هنگامی که از این زندان رها شود، در هوای عشق الهی به رقصی شادمانه و ابدی درمی‌آید. بنابراین، رقص خرگوش نمونه‌ای کوچک از رقص بزرگ کیهانی ارواح آزاد شده است.