M1:1349 — برگها چون شاخ را بشکافتند / تا به بالای درخت اشتافتند

这节诗是鲁米描述兔子计杀狮子后，欣喜若狂之态的一部分。兔子的喜悦被比作挣脱了大地束缚的树枝与树叶，自由地在风中舞动。在此，鲁米将这个自然意象进一步深化。

“破枝而出” (شاخ را بشکافتند) 不仅是物理上的生长，更象征着一种突破内在限制、挣脱束缚的解放性行为。树叶的目标是“树梢” (بالای درخت)，即高处、光明与完全的展现。这句诗捕捉了一个充满动态与渴望的瞬间：一旦获得自由，生命便会本能地、迫不及待地奔向其最高、最完满的潜能所在。

在苏菲思想的脉络中，这节诗超越了兔子的故事，指向了灵魂的灵性旅程。正如接下来的诗句所阐明的，被囚于“水与泥” (即肉身) 的灵魂，一旦从物质世界的禁锢中解脱，便会像这些树叶一样，在神圣之爱的天空中欢欣舞动，奔向与神圣本源的合一。因此，这幅生机勃勃的自然图景，成为了灵魂解放与精神升华的有力象征。

این بیت بخشی از تمثیلی است که مولوی برای نشان دادن شادی وصف‌ناپذیر خرگوش پس از رهایی از چنگال شیر به کار می‌برد. خرگوش که نماد روح یا سالکِ رها شده است، مانند شاخ و برگی است که از «حبس خاک» آزاد شده و به سوی آسمان می‌رقصد. در بیت قبل، مولانا این آزادی را به سر برآوردن شاخ و برگ از خاک تشبیه می‌کند.

این بیت، این تصویر را با جزئیات بیشتری شرح می‌دهد: برگ‌ها (نماد نیروهای حیاتی و معنوی) با شکافتنِ شاخه‌ها (پشت سر گذاشتن موانع و محدودیت‌های مادی) با شور و شتاب به سوی بالا، یعنی به سمت کمال و نور، حرکت می‌کنند. این «شتافتن» صرفاً یک حرکت فیزیکی نیست، بلکه بیانگر شوق و اشتیاق روح برای بازگشت به اصل خویش و وصال با حقیقت است. همان‌طور که در ابیات بعدی مشخص می‌شود، این حرکت صعودی با شکرگزاری و سرودخوانی همراه است و نمادی از رهایی جان‌های اسیر در «آب و گِل» (جسم و دنیای مادی) است که در هوای عشق حق به رقص درمی‌آیند.