M1:443 — بر امید آنکِ از نیش حسد / زهر او در جان مسکینان رسد

این بیت، انگیزهٔ درونی وزیر حسود را آشکار می‌کند. او تمام نقشه‌های خود را بر این پایه چیده بود که حسادتش مانند نیش یک عقرب عمل کند و زهرش را به «مسکینان» برساند. در اینجا «مسکینان» فقط به معنای فقرا نیست، بلکه به معنای انسان‌های بی‌دفاع و بی‌گناهی (در این داستان، مسیحیان) است که وزیر قصد نابودی‌شان را دارد.

مولانا حسادت را یک نیروی فعال و کشنده توصیف می‌کند، نه فقط یک احساس درونی. حسادت «نیش» دارد و این نیش، «زهر» تولید می‌کند که می‌تواند جان دیگران را هدف بگیرد. عمل وزیر (قربانی کردن ظاهر خود برای فریفتن دیگران) وسیله‌ای بود برای رسیدن به این هدف نهایی: آسیب رساندن به کسانی که به آنها حسادت می‌ورزید. این بیت نشان می‌دهد که ریشهٔ شرارت‌های بزرگ، اغلب یک احساس زهرآگین درونی مانند حسد است.

This couplet reveals the vizier's motive for his grotesque self-mutilation. His action is not a sacrifice but a weapon. Rumi personifies envy (ḥasad) as a venomous creature, like a scorpion, whose "sting" (nīsh) injects poison (zahr). The vizier's goal is to turn his inner corruption outward, making his own spiritual poison lethal to the souls (jān) of the "helpless ones" (miskīnān)—the unsuspecting Christian community.

The act of cutting off his own nose and ears is the delivery mechanism for this poison. By presenting himself as a victim of the king's tyranny, he hopes to gain the Christians' trust and lead them to their ruin. Rumi is illustrating a profound spiritual sickness: envy so powerful that it makes one willing to destroy oneself in order to destroy others. The physical harm is merely a tool for a much deeper, spiritual assassination.