M1:561 — ما چو طفلانیم و ما را دایه تو / بر سر ما گستران آن سایه تو

这句诗是鲁米《玛斯纳维》中一个警世故事的一部分。故事讲述了一位邪恶的维齐尔为了从内部瓦解一个基督教王国，伪装成一位虔诚的苏菲导师。他通过苦修和雄辩赢得了民众的信任，之后便退隐独修（خلوت，khalwat），以此来操控信众的情感。

这句诗出自那些被蒙蔽的信众之口。他们因导师的离去而感到绝望，将自己比作嗷嗷待哺的“婴儿”（طفلان），而将维齐尔视为他们的“乳母”（دایه）。“庇荫”（سایه）在此处不仅指物理上的遮蔽，更象征着精神上的引导、保护和滋养。他们的话语充满了依赖与孺慕之情，恳求这位“导师”继续为他们提供精神庇护。

然而，鲁米在此处运用了深刻的反讽。读者知道这位维齐尔的真实意图是毁灭而非滋养，他的“庇荫”实则是引向毁灭的阴影。这句诗有力地揭示了盲目追随的危险：当人们放弃内在的辨别力，将自身的灵性成长完全寄托于外在权威时，他们就如同无助的婴儿，极易受到操控与伤害，将毒药误认为乳汁。

این بیت اوج التماس و نیاز مریدانی را به تصویر می‌کشد که فریب وزیر ریاکار را خورده‌اند. وزیر برای محکم کردن جایگاه خود و عمیق‌تر کردن وابستگی مردم، به بهانه‌ی ریاضت به خلوت رفته و پیروانش را از دیدن و شنیدن سخنان خود محروم کرده است.

مردم که کاملاً به او وابسته شده‌اند، خود را به نوزادانی بی‌دفاع تشبیه می‌کنند که بدون «دایه» (پرستار و شیردهنده) قادر به ادامه‌ی حیات نیستند. آنها وزیر را تنها منبع تغذیه‌ی معنوی و حمایت خود می‌بینند. «سایه» در اینجا نماد لطف، توجه و محافظت است. این بیت، علاوه بر نشان دادن شدت وابستگی مریدان، به طور ضمنی عمق فریب وزیر را نیز آشکار می‌سازد؛ کسی که باید منبع حیات باشد، در واقع قصد نابودی دین و ایمان آنها را دارد.