M1:778 — مادرِ بتها بتِ نفس شماست / زانک آن بت مار و این بت اژدهاست

Rumija ne zanima prvenstveno historijska priča o židovskom kralju i njegovom idolu; on je koristi kao alegoriju za unutrašnju borbu. Odmah nakon što je opisao kraljev kip postavljen pored vatre, Rumi se okreće čitatelju i upozorava ga na mnogo veću opasnost. Pravi, iskonski idol nije onaj isklesan od kamena ili drveta, već nefs – naša vlastita egoistična, zapovjednička duša.

Da bi naglasio razliku u opasnosti, koristi se upečatljivom slikom. Vanjski idol, poput onog u priči, je poput zmije (mār): opasan, otrovan, ali ipak savladiv. Međutim, unutrašnji idol, nefs, je poput aždaje (eždehā): mitsko, višeglavo čudovište koje je gotovo nemoguće pobijediti. Zmija može ubiti tijelo, ali aždaja nefsa može uništiti dušu i vječnost. Rumi tvrdi da svi vanjski oblici idolopoklonstva, od obožavanja kipova do vezanosti za bogatstvo i moć, izviru iz ovog primarnog, unutrašnjeg idola. Stoga je borba s nefsom najvažniji i najteži duhovni zadatak.

مولانا در اینجا داستان پادشاه یهودی را که بتی در کنار آتش قرار داده بود تا مردم را به پرستش آن وادارد، به یک حقیقت درونی و روانشناختی پیوند می‌زند. او می‌گوید آن بت سنگی و چوبی که پادشاه ساخته، در برابر بتِ واقعی که در درون هر انسانی وجود دارد، یعنی «نفس امّاره»، بسیار ناچیز است.

تصویرسازی مولانا بسیار گویاست: بت بیرونی مانند یک «مار» است؛ خطرناک است، اما قابل شناسایی و مهار کردن است. اما «نفس» مانند یک «اژدها» است؛ موجودی افسانه‌ای، بسیار بزرگتر، قوی‌تر و فریبکارتر که به راحتی دیده نمی‌شود و مبارزه با آن به مراتب دشوارتر است. در واقع، همه‌ی بتهای بیرونی و شرک‌های ظاهری، زاییده‌ی همین بت درونی هستند. تا زمانی که انسان این اژدهای نفس را در درون خود شکست ندهد، همواره در معرض ساختن یا پرستیدن بتهای بیرونی خواهد بود. این بیت، محور اصلی بحث مولانا در این بخش است: مبارزه‌ی واقعی، مبارزه‌ای درونی است، نه بیرونی.