M1:821 — چون خدا خواهد که پردهٔ کس درد / میلش اندر طعنهٔ پاکان برد

Rumi menyajikan sebuah prinsip spiritual yang mendalam, yang diambil langsung dari kisah seorang pria yang mulutnya menjadi miring setelah mengejek nama Nabi Muhammad. Menurut Rumi, tindakan dosa seperti itu bukanlah kebetulan, melainkan manifestasi dari kehendak ilahi untuk menyingkap keburukan batin seseorang yang tersembunyi.

Dalam pandangan Sufi, "tirai" (pardeh) adalah selubung yang menutupi aib dan kekurangan seseorang, baik dari pandangan orang lain maupun dari kesadaran dirinya sendiri. Ketika Tuhan ingin "merobek tirai" itu, Dia tidak serta-merta menghukum dari luar. Sebaliknya, Dia membiarkan kecenderungan buruk dalam diri orang itu—seperti kesombongan, kedengkian, atau kebodohan—mengemuka. Kecenderungan ini kemudian mendorongnya untuk melakukan tindakan yang tercela, seperti mencela "orang-orang suci" (pākān), yang pada akhirnya menjadi penyebab kehancurannya sendiri.

Dengan demikian, ejekan pria itu terhadap Nabi bukanlah penyebab utama, melainkan gejala dari penyakit spiritual yang sudah ada. Kehendak Tuhan di sini bekerja melalui hukum sebab-akibat spiritual: kebusukan batin seseorang akan mencari jalannya sendiri untuk terekspos melalui perbuatan lahiriahnya.

Ovaj stih je Rumijev komentar na priču o čovjeku kojem su se usta iskrivila nakon što je podrugljivo izgovorio ime poslanika Muhammeda. Rumi ne posmatra ovaj događaj kao puku slučajnost, već kao ispoljavanje dubljeg duhovnog zakona.

"Zavjesa" (perde) ovdje simbolizira ugled, čast i sve ono što prikriva unutrašnje nedostatke neke osobe. "Strgnuti zavjesu" znači javno osramotiti nekoga, razotkriti njegovu pravu, manjkavu prirodu. Prema Rumiju, jedan od najočitijih znakova da je neko pred duhovnim padom i sramotom jeste kada počne osjećati poriv da napada i omalovažava one koji su čista srca (pākān). Takvo ponašanje nije uzrok, već simptom božanske odluke da se nečija unutrašnja pokvarenost iznese na vidjelo.

Stih, dakle, prebacuje fokus sa samog čina poruge na njegov duhovni korijen. Čovjekova sklonost ka vrijeđanju svetosti nije dokaz njegove snage ili pameti, već znak da je izgubio božansku zaštitu i da se njegova vlastita sramota sprema izaći na vidjelo. U širem smislu, Rumi nas uči da je naš odnos prema onima koji su duhovno čisti mjerilo našeg vlastitog stanja: poštovanje prema njima je znak da nam Bog čuva čast, dok je prezir prema njima siguran put u vlastito razotkrivanje i sramotu.

این بیت یک اصل کلی در عرفان مولوی را توضیح می‌دهد که ریشه در داستان مردی دارد که نام پیامبر (ص) را به تمسخر بر زبان آورد و دهانش کج شد. مولوی این رویداد را نشانه‌ای از یک قانون معنوی بزرگ‌تر می‌بیند: اعمال ما، به‌ویژه گناهان بزرگ، صرفاً انتخاب‌های فردی نیستند، بلکه گاهی تجلی ارادهٔ الهی برای آشکار ساختن باطن ما هستند.

وقتی خداوند بخواهد حقیقت درونی و عیوب پنهان کسی را برملا کند (پرده دریدن)، یکی از راه‌ها این است که در دل او میلی برای حمله به «پاکان» و مقدسات ایجاد می‌کند. این حمله و طعنه، خود به ابزاری برای رسوایی آن شخص تبدیل می‌شود. در واقع، گناه او نشانه و نتیجهٔ توأمان است؛ نشانهٔ فساد باطنی او و نتیجهٔ ارادهٔ خداوند برای آشکار کردن آن فساد. این نگاه، مسئولیت انسان را نفی نمی‌کند، بلکه اعمال او را در یک چارچوب وسیع‌تر از مشیت الهی قرار می‌دهد.

در ابیات بعدی، مولوی روی دیگر این سکه را نیز نشان می‌دهد: اگر خدا بخواهد عیب کسی را بپوشاند، میل او را از عیب‌جویی دیگران بازمی‌دارد و اگر بخواهد یاری‌اش کند، او را به سوی تضرع و زاری سوق می‌دهد. بنابراین، تمایلات درونی ما می‌تواند آینه‌ای باشد که نشان می‌دهد ارادهٔ الهی دربارهٔ سرنوشت ما به کدام سو در حرکت است.