M2:1360 — تا که پایم می‌رود رانم درو / چون نماند پا چو بطانم درو

En los versos anteriores, Rumi se ha entregado al «mar» (baḥr), el océano de la Realidad o el significado divino, declarando que su intelecto y su alma son un sacrificio por él. Este verso continúa esa idea, describiendo dos etapas de su viaje espiritual dentro de este mar.

La primera etapa es la del esfuerzo activo: «Mientras mis pies se muevan, correré en él». Esto representa el camino del buscador, que utiliza todas sus facultades —su intelecto, su voluntad, su esfuerzo— para avanzar en la comprensión y la experiencia de lo divino. Es un movimiento impulsado por el yo.

La segunda etapa llega cuando el poder personal se agota: «cuando ya no haya pies, seré como los patos en él». El pato (baṭ) no necesita «pies» para moverse en el agua; nada de forma natural, es su elemento. Esto simboliza la transición del esfuerzo a la entrega, del hacer al ser. Cuando el esfuerzo del yo cesa, el buscador ya no lucha dentro del océano, sino que se convierte en una criatura que pertenece a él, moviéndose sin esfuerzo por la gracia divina, completamente en casa en la inmensidad de la Realidad.

مولانا در ادامهٔ بیت پیشین، که در آن جان و عقل خود را فدای «بحر» (دریای حقیقت و معرفت الهی) کرده بود، در اینجا شدت و تمامیت این تسلیم را به تصویر می‌کشد.

او می‌گوید که با تمام وجود و تا آخرین ذرهٔ توان، به سوی این دریا در حرکت است. این حرکت، هم با ابزار و توانایی‌های بشری («پا») و هم بدون آن صورت می‌گیرد. وقتی توانایی حرکت اختیاری و زمینی‌اش به پایان می‌رسد، او از حرکت باز نمی‌ایستد، بلکه حالتی دیگر می‌یابد و همچون «بط» (مرغابی) که خانه‌اش آب است، در این دریا شناور و غرق می‌شود. این تصویر، گذار از کوشش و سلوک فعالانه به مقام تسلیم و بقای محض در حقیقت را نشان می‌دهد. مرغابی به طور طبیعی در آب زندگی می‌کند؛ مولانا نیز می‌گوید که پس از پایان تلاش‌های فردی، زیستن در این دریای معنا، طبیعت ثانویه و حقیقی او خواهد شد.