M2:1745 — لم یلد لم یولد او را لایق است / والد و مولود را او خالق است

این بیت در ادامه‌ی توبیخ موسی به چوپان آمده است. موسی در حال توضیح این نکته‌ی الهیاتی است که چرا نمی‌توان خدا را با صفات انسانی توصیف کرد. او به یکی از اساسی‌ترین آیات قرآن (سوره‌ی اخلاص) استناد می‌کند: «لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ» (نه می‌زاید و نه زاده شده است).

مولانا تأکید می‌کند که این توصیف دقیقاً «لایق» و سزاوار خداوند است، زیرا او از چرخه‌ی زایش و توالد که ویژگی جهان مادی و مخلوقات است، کاملاً مبراست. داشتن پدر و فرزند، دست و پا، و دیگر ویژگی‌های جسمانی برای انسان کمال محسوب می‌شود، اما برای ذات پاک و نامحدود خداوند، نقص و «آلایش» است. خداوند در مقامی فراتر از این نسبت‌ها قرار دارد؛ او خود «خالق» این چرخه است، نه جزئی از آن. این بیت، مرز قاطع میان خالق و مخلوق را ترسیم می‌کند و دلیل نادرست بودن دعاهای انسان‌انگارانه‌ی چوپان را روشن می‌سازد.