M2:1783 — عاقبت دریافت او را و بدید / گفت مژده ده که دستوری رسید

این بیت لحظه‌ی رسیدن موسی به چوپانِ دل‌شکسته را پس از جستجویی طولانی در بیابان به تصویر می‌کشد. موسی که پیش‌تر چوپان را به خاطر دعاهای ساده و عاشقانه‌اش سرزنش کرده بود، خود از سوی خداوند مورد عتاب قرار می‌گیرد. خداوند به او می‌آموزد که ارزش عبادت در صدق و سوز دل است، نه در رعایت آداب و الفاظ ظاهری.

بنابراین، موسی شتابان به دنبال چوپان می‌رود تا پیام الهی را به او برساند. عبارت «مژده ده» حالتی از هیجان و شادی را منتقل می‌کند؛ گویی موسی می‌گوید «شاد باش و به من مژدگانی بده، زیرا خبری خوش برایت آورده‌ام». این خبر خوش، «دستور» یا همان اجازه‌ی الهی است که به چوپان آزادی کامل می‌دهد تا بدون ترس و واهمه، با همان زبان بی‌تکلف و عاشقانه‌ی خود با معبودش راز و نیاز کند. این بیت، نقطه‌ی عطفی در داستان است که در آن، قانون الهی در برابر عشق خالص و بی‌ریای بنده، انعطاف نشان می‌دهد و بر برتری «باطن» بر «ظاهر» تأکید می‌کند.