M2:18 — بود آدم دیدهٔ نور قدیم / موی در دیده بود کوه عظیم

This couplet concludes Rumi's reflection on Adam's expulsion from Paradise, which he uses as an archetype for the human soul's condition. The preceding verses establish that Adam's sin was minuscule—a single step driven by ego (nafs), like a single hair. This verse explains why such a small transgression had such catastrophic consequences.

Adam, in his primordial state, is described as the very "eye of the Ancient Light" (dīda-ye nūr-e qadīm). He was a pure vessel created to witness and reflect the Divine. The eye is an organ of immense sensitivity and clarity; its function is perfect vision. But for that very reason, it is exquisitely vulnerable. A speck of dust or a single hair, insignificant anywhere else on the body, can completely obscure its sight and cause great pain.

Rumi's point is that the gravity of a mistake is relative to the spiritual rank of the person committing it. For a being of Adam's purity and proximity to God, the slightest deviation from divine will was not a minor error but a world-shattering event. It was like a huge mountain blocking his vision of the Divine, leading to his fall.

مولانا در این بیت به مقام معنوی حضرت آدم اشاره می‌کند. آدم «چشم» یا ابزار دیدن «نور قدیم» (نور ازلی خداوند) بود. او آینه‌ای بود که صفات الهی را بی‌واسطه بازمی‌تاباند. در چنین جایگاه حساسی، کوچک‌ترین لغزش یا گناه، هرچند در ظاهر ناچیز باشد، تأثیری ویرانگر دارد.

مولانا این گناه را به «مویی در چشم» تشبیه می‌کند. یک تار مو به خودی خود چیزی نیست، اما اگر در چشم قرار گیرد، کل بینایی را مختل می‌کند و مانند «کوهی عظیم» مانع دیدن می‌شود. گناه آدم نیز، که در بیت قبل به «یک مو» تشبیه شده بود، به این دلیل فاجعه‌بار بود که در حساس‌ترین نقطه، یعنی در «چشم» ادراک او از حقیقت، قرار گرفت و حجابی بزرگ میان او و آن نور ازلی شد. این بیت بر اهمیت نسبت میان خطا و جایگاه فرد تأکید دارد: هرچه مقام روحی بالاتر باشد، اثر کوچک‌ترین غفلت‌ها بزرگ‌تر است.