M2:2371 — رجف کرد اندر هلاک هر دعی / فهم کرد از حق که یاارض ابلعی

این بیت در ادامهٔ مقایسهٔ میان «کوری» معنوی انسان و «بینایی» باطنی دیگر موجودات عالم است. مولانا با اشاره به دو داستان قرآنی، قدرت فهم و اطاعت زمین را به تصویر می‌کشد.

نیم‌مصرع اول به داستان «قارون» اشاره دارد که در بیت قبلی (۲۳۷۰) نام او ذکر شده است. قارون، مردی ثروتمند و مغرور در زمان حضرت موسی بود که به دلیل تکبرش، خداوند به زمین فرمان داد تا او و تمام گنج‌هایش را ببلعد. «رجف کردن» یا لرزیدن زمین، مقدمهٔ این «هلاک» بود.

نیم‌مصرع دوم، عیناً بخشی از آیهٔ ۴۴ سورهٔ هود در قرآن است: «وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ...» (و گفته شد: ای زمین، آبت را فرو بر...). این آیه مربوط به پایان طوفان نوح است که خداوند به زمین فرمان می‌دهد آب را فرو ببرد. مولانا این فرمان الهی را به عنوان نمونه‌ای دیگر از فهم و شعور باطنی زمین به کار می‌گیرد.

پیام اصلی این است که حتی خاکِ زیر پای ما، از انسانِ «کور» و غافل، به خداوند نزدیک‌تر و نسبت به امر او شنواتر است. در حالی که انسان مغرور از پروردگارش روی می‌گرداند، تمام عناصر طبیعت (خاک، آب، باد، آتش) در برابر او تسلیم و باخبرند.