Oku› Defter 2› Muaviye'nin Hakk Teala katında İblis'ten şikayetçi olması ve yardım istemesi› Beyit 2712
M2:2712 — من به حجت بر نیایم با بلیس / کوست فتنهٔ هر شریف و هر خسیس
M2:2712
Anlam · به زبانِ تو — Kendi dilin · AI
معاویه به خداوند می‌گوید که در بحث و استدلال، توانایی غلبه بر ابلیس را ندارد، زیرا وسوسه و فتنه‌ی شیطان همه را، از بهترین تا بدترین مردمان، در بر می‌گیرد.
این بیت بخشی از مناجات و شکایت معاویه به درگاه خداوند از دست ابلیس است. معاویه پس از آنکه ابلیس او را برای نماز صبح بیدار می‌کند، به نیت پلید او شک می‌کند و درمی‌یابد که حتی در ظاهرِ یک کار نیک، دامی شیطانی نهفته است. او در این بیت به عجز خود در برابر منطق‌تراشی‌ها و استدلال‌های فریبنده‌ی شیطان اعتراف می‌کند.
منطق معاویه این است: وقتی ابلیس توانست شخصیتی چون آدم (ع) را که خداوند به او «عَلَّمَ الْأَسْمَاءَ» آموخته بود، بفریبد و از بهشت بیرون کند، من که جای خود دارم. فتنه‌ی ابلیس فراگیر است و هیچ‌کس، نه انسان‌های شریف و بلندمرتبه و نه مردمان عادی و فرومایه، از دام او در امان نیست. بنابراین، معاویه از خداوند یاری می‌طلبد، زیرا می‌داند که تنها با نیروی عقل و استدلال خود نمی‌تواند در این مبارزه پیروز شود و تنها لطف و دستگیری خداوند می‌تواند او را از این ورطه نجات دهد.
- حجت
- دلیل، برهان، استدلال
- بر نیایم
- از پس کاری بر نمی‌آیم، حریف نمی‌شوم، پیروز نمی‌شوم
- بلیس
- ابلیس، شیطان
- کوست
- مخفف «که او است»
- فتنه
- آزمایش، گمراهی، وسوسه، آشوب
- خسیس
- فرومایه، پست، در اینجا در مقابل «شریف» به معنای انسان عادی و پایین‌مرتبه
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.