M3:4164 — آب می‌خوردی به بستان سبز و تر / بهراین آتش بدست آن آب خور

这句诗出自鹰嘴豆在锅中被煮沸的寓言。鹰嘴豆抱怨火焰的灼烧和勺子的击打，而主妇（代表神圣的智慧）向它解释，这场磨难并非惩罚，而是为了将它从一颗生豆转化为滋养生命的美味佳肴。

这句诗是主妇对鹰嘴豆说的话，也是鲁米对求道者的劝慰。第一行“你曾在青翠湿润的园中饮水”回顾了灵魂在进入考验之前所经历的安逸与恩典——就像鹰嘴豆在春天里吸收雨露阳光，积蓄成长的力量。这并非无意义的享乐，而是为未来的转化储备“资本”。

第二行“为这火，你才得享那水的滋味”揭示了恩典与考验之间的深刻联系。正是为了让你能承受今日“火”一般的痛苦试炼，往昔那些“水”一样的滋养才被赐予你。苦难（火）使人回溯并真正理解先前安逸（水）的价值与目的。它不是对过往幸福的否定，而是其意义的最终实现。在苏菲思想中，安逸与困苦（لطف و قهر）皆为神圣教育的一体两面，共同将灵魂引向成熟与圆满。

در این تمثیل، کدبانو (نماد خداوند یا مربی معنوی) به نخود (نماد انسان سالک) که از جوشیدن در دیگ شکایت دارد، پاسخی عمیق می‌دهد. این بیت به نخود یادآوری می‌کند که زندگی گذشته‌اش در باغ، سرشار از آسایش و نعمت («آب خوردن در بستان سبز و تر») بی‌هدف نبوده است. آن دوران راحتی و رشد، در واقع ذخیره‌سازی نیرویی برای مواجهه با آزمون دشوار کنونی، یعنی «آتش» رنج و سختی، بوده است.

مولانا در اینجا به یکی از اصول بنیادین عرفان اشاره می‌کند: نعمت‌ها و سختی‌ها در زندگی انسان به هم پیوسته‌اند. آسایش گذشته، مقدمه‌ای برای پایداری در برابر بلایای امروز است و صبر در برابر سختی‌های امروز، راه را برای رسیدن به کمال و مرتبه‌ای بالاتر هموار می‌کند. خداوند ابتدا با رحمت خود (آب) بنده را می‌پروراند تا سرمایه‌ی وجودی لازم برای تحمل قهر و امتحان (آتش) را پیدا کند. بنابراین، رنج فعلی نه تنها مجازات نیست، بلکه مرحله‌ی ضروری برای به فعلیت رساندن استعدادهایی است که در دوران آسایش کسب شده‌اند.