Dîvân-ı Şems› Gazel 1345› Beyit 2 ← önceki · sonraki →
Dîvân-ı Şems · غزل شمارهٔ ۱۳۴۵
- چو گه خدمت شه آید من میدانم گر ز آب و گلم ای دوست نیم پای به گل
G1345:2
Kendi dilin
Dilinizde henüz bir çeviri yok — bütün gazel için tek seferde yapılır:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Bu beytin şerhi
Henüz yazılmadı — bu beytin gazeli içindeki yakın okuması:
Gazelin tamamı ↗
- 1 تو مرا می بده و مست بخوابان و بهل·چون رسد نوبت خدمت نشوم هیچ خجل
- 2 چو گه خدمت شه آید من میدانم·گر ز آب و گلم ای دوست نیم پای به گل
- 3 در نمازش چو خروسم سبک و وقت شناس·نه چو زاغم که بود نعره او وصل گسل
- 4 من ز راز خوش او یک دو سخن خواهم گفت·دل من دار دمی ای دل تو بیغش و غل
- 5 لذت عشق بتان را ز زحیران مطلب·صبح کاذب بود این قافله را سخت مضل
- 6 من بحل کردم ای جان که بریزی خونم·ور نریزی تو مرا مظلمه داری نه بحل
- 7 پس خمش کردم و با چشم و به ابرو گفتم·سخنانی که نیاید به زبان و به سجل
- 8 گرچه آن فهم نکردی تو ولی گرم شدی·هله گرمی تو بیفزا چه کنی جهد مقل
- 9 سردی از سایه بود شمس بود روشن و گرم·فانی طلعت آن شمس شو ای سرد چو ظل
- 10 تا درآمد بت خوبم ز در صومعه مست·چند قندیل شکستم پی آن شمع چگل
- 11 شمس تبریز مگر ماه ندانست حقت·که گرفتار شدست او به چنین علت سل
ganjoor: sh1345 · public domain