Dîvân-ı Şems› Gazel 1711› Beyit 6 ← önceki · sonraki →
Dîvân-ı Şems · غزل شمارهٔ ۱۷۱۱
- تا باغ گلستان جمال تو دیدهایم چون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم
G1711:6
Kendi dilin
Dilinizde henüz bir çeviri yok — bütün gazel için tek seferde yapılır:
ai-draft · gemini-2.5-pro
Bu beytin şerhi
Henüz yazılmadı — bu beytin gazeli içindeki yakın okuması:
Gazelin tamamı ↗
- 1 بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم·حاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم
- 2 پروانهای تو بهر تو بفروز سینه را·تا خویش را ز عشق بر آن سینه برزنیم
- 3 بفزای خوف عشق نخواهیم ایمنی·زیرا ز خوف عشق تو ما سخت ایمنیم
- 4 پروانه را ز شمع تو هر روز مژدهای است·یعنی که مات شو که همی مات ضامنیم
- 5 شادیم آن زمان که تو دعوی کنی که من·بیمن شویم از خود و ز عشق صد منیم
- 6 تا باغ گلستان جمال تو دیدهایم·چون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم
- 7 بر گلشن زمانه برو آتشی بزن·زیرا ز عشق روی تو زان سوی گلشنیم
- 8 ای آنک سست دل شدهای در طریق عشق·در ما گریز زود که ما برج آهنیم
- 9 از ذوق آتش شه تبریز شمس دین·داریم آب رو و همه محض روغنیم
ganjoor: sh1711 · public domain