بخش ۱۱۳ - در بیان آنک نادر افتد کی مریدی در مدعی مزور اعتقاد بصدق ببندد کی او کسی است و بدین اعتقاد به مقامی برسد کی شیخش در خواب ندیده باشد و آب و آتش او را گزند نکند و شیخش را گزند کند ولیکن بنادر نادر

Nadirattan olup, bir müridin sahtekar bir iddiacıya içtenlikle inanıp onun 'bir kimse' olduğunu düşünmesi ve bu inançla öyle bir makama ulaşması ki şeyhi bunu rüyasında bile görmemiştir; ateş ve su ona zarar vermezken şeyhine zarar verir, ancak bu nadiren olur